3

 

 

                                

ثریا بهاء    

         " هیچکس از جوی حقیری که به مردابی             می ریزد،مرواریدی صید نخواهد کرد "                در چنین روزگار غریبی که بردگان آز،  برتابوت  شاه بوسه میزنند واشک حسرت از زندان اندیشه بر  نعش پیرمرد نابالغ وغیر مسوول ٩٣ ساله میریزند،‌هزاران جوان وکودک درزیر چکمه های آهنین استعمار گران، درشطی از خون فریاد میزنند،  ستمکیشان از گوشه کنار آتش وخون بی تفاوت رد می شوند، می آیند می نوشند، میروند، سوار بر اسپ سپید برگردانیده می شوند،  داشته های مردم را با دشنه ی قانون  می ربایند، میفروشند ومیدزدند، دریک روز بی هویت! ، خاموش میمیرند وروز دیگر این ستمکیشان با دهل وسرنای  بابای ملت  میشوند، رسانه های گروهی اجیر هر یک برای نواختن ناقوس مرگ بابا ! سروگردن می شکنند، تمام ارزش های که محصول قربانی ها، به پای داررفتنهاو مبارزات مردم است در جام چشمان بابا رسوب میکند ، نقش مردم در ایجاد ارزشها ازهستی به نیستی میگراید٠   شبح سرگردان بابا، ‌با چراغ علا دین به ژرفنای تاریک تاریخ ره می سپارد و ‌سوار بر اسپ سپیدبایاد سوفیا لورن ، روی شکم گرسنه وتن برهنه فرزندان خود ملوکانه می تازد، فریاد یتیمان و بی خانمان تا بلندای امپراتوری روم طنین میاندازد ، روم که با عرق ریزی زحمتکشان به آن اوجهای عظمت رسیده بود،با عیاشی شاهان به حضیض ذلت فروغلتید ودرمیان خرابه های تاریخ سر بریده نقشبندی رامی بیند که در دست کرزی است و"پا توی کفش بابا گذاشته است "، دستانش هم بخون آلوده نیست!؟ اما مادر نقشبندی درد خودرا با سروده واصف باختری چیغ میکشد!

شماای بردگان آز

شما ای بدگهر تاریخ پردازن افسونساز! که بی آزرم

زجادویان دنیای کهن افسانه بنوشتیدواز کشور کشایان ستمگر داستان گفتید

وزآن خود کامگان اهرمن کردار خدایان ساختید اندر پرستشگاه پندار سیاه خویش ودامان پلید آن ستمکیشان خودبین را

زدیبای سپید ابرها پاکیزه تر خواندید

من اینک پرسشی دارم کی اندر سنگر پیکار جان بسپرد! کی اندر کار زار مرگ پای افشرد!

نزد در راه ننگ آگین دشمن گام

نبودش آرزو تا هم نبردانش زبون باشند ودشمن کام کرا شد دودمان برباد! کی را شد زندگی تاراج!

کی بر پیکان زهر آگین دشمن سینه کرد آماج!

که تا پیرایهء زرین پیروزی به روی سینهء فرماندهان تابید نگارین کاخهای شهریاران را کی آذین بست!

واندر سده های تیره پیشین

کی برپا داشت شهرستان بابل را! برای پیکر فرمانروایان در کران نیل هرم ها را کی پی بنهاد!

ودیوار سترگ چین با دست کی با رنج کی شد آباد!

شما ای بدگهر تاریخ پردازان افسونساز که نفرین باد بر آیین تان آیا نمیدانید که ما هستیم ما آن راستین سازندگان تاریخ را کز ژرفنای –

تیره وخاموش دنیای کهن راهی بسوی مرز های روشن امروز بکشادیم 

٠

     هویت متلاشی شده به اتهام نویسنده گی      ٠ مهر انگیز کار حقوق دان ونویسنده توانای فمینیست به تاریخ ٢۴ جون درکالیفورنیا شمالی بیانیهیی داشت در دانشگاه "برکلی" تحت عنوان حقوق بشر وچالشهای بیرون مرزی ".  زمانیکه این زن فرهیخته با متانت وآرامش عجیبی درپشت میز خطابه چون سروایستاد واندکی از چالش های تیوریک وپر بار فمینیسم و حقوق بشر صحبت کرد، دریافتم که فمینیسم اساسا" تفکری ثابت ویک دست وجزمی نیست این منم که باید ببینم کجاایستاده ام وباید فریاد زنان فراسوی مرز های غربی مان را بیان دارم وآنگاه دست بلند کردم، فمینیست دیگری که دوستم بودگفت افغانستانی است، مهر انگیز کار گفت: بیا روی ستیژ،جا ومایکروفون خود رابمن واگذاشت. آنچه راجع به تراژیدی تبعیدیان مان درایران، میدانستم ودرحسرت بیکران وجودم موج میزد با خشم واندوه کران نا پذیرابراز داشتم، با لحن شدید از دولت آخندهای ایران انتقاد کردم، از توهین واهانت که بمردم ما روا داشته اند، از مردمی که نیمه پنهان تاریخ امروز ایران است و نیمه پنهانی که هویت و تاریخش را شووینیست های دو طرف مرزتاراج و جعل کرده اند وزمانی بخشی ازیک پیکرفرهنگی بودندوهمچنان ازدولت شووینیست کرزی وازسازمان اجیر حقوق بشر انتقاد کردم. حضار که همه ایرانی بودند با ابراز احساسات درد انگیز درود میگفتند. مهرانگیزکاروفمینیست ها برای این تراژیدی اشک ریختند. درفرجام این فعال سیاسی حقوق بشرو فمینیست آگاه دوباره رشته سخن را بدست گرفت واندکی از زندگی ودرد وآلام پناهنده های افغانستانی درایران وقوانین ضد بشری سخن گفت وخاطر نشان کرد که قبلا" نیز در سایت انترنتی خود مطلبی را به ارتباط پناهنده های افغانستانی بدست نشر سپرده است.  درپایان کنفرانس، مهر انگیز کاربا سادگی وبی آلایشی عجیبی که درون مایه کار وشخصتش را می سازد مرا درآغوش فشردودوکتابش یکی "شورش " ودیگری" گردن بندمقدس " را طور یادگاربرایم اهدا کرد. تالار را ترک کردم، در تاریکی شب از زیر درختان کهن سال عبور میکردم ومی اندیشیدم که فضای استثنایی دانشگاه "برکلی " چگونه دهه ها،  آزادی اندیشه ها را درمتن خود پذیرفته است واین ویژه گی را پاسداری میکند، شاهد نبردها، تظاهرات و فریاد های آزایخواهانه دانشجویان جهان بوده است واین عظمت تاریخی را در بناها، سنگفرش ها وحتی درختان کهنسال آن می توان دید، شب هنگام چراغهای کلاسیک برونزی اخگر های نور ازمیان شاخ وبرگ درختان برژرفنای تاریک پیاده رو ها می افشاند، روح درختان کهن سال شاهد راز ونیازها، شکست ها وپیروزی های عشقی،علمی و سیاسی دانشجویان بیشترازیک قرن بوده است واین بار شاهد بدبختی من بود که به تاریخ زنان مبارز ایران فکر میکردم در مقایسه با زنان ما که چه داریم؟ هیچ... زنان جامعه ما طی قرونمتمادی درد ورنج بیکران کشیده اند وقربانیان نگون بختی بیش نیستند، نه هویت دارند، نه تاریخ ونه انسجام، تاریخ زن ما را مردی می نویسند، اما درد آور تر از آن هنجارهای زنان روشنفکر، شاعر ونویسنده بیرون مرزی ماست که به قیمت رنجهای زنان داخل کشور به اینسوی اقیانوس های زیبا دست یافته اند، بعوض اینکه در اتحاد و تبانی با همدیگر بنیاد وتشکل یک مرکز پژوهشی زنان را پی ریزی نمایند تا جنبشگسترده یزنان ما شکل گیرد، برعکس به تخریب، حسادت، تقلید وبلند پروازی های میان تهی پرداخته که هیچ گره از مشکل زنان ما را حل نخواهد کرد، با دریغ یک عده زنان ما چون عروسک های کوکی دردست مردان قرارگرفته اند، برخی مردان صاحب نام وشاعر ونویسنده داشتن این زنان را جزء لوازم کارشان میدانند وبنام این زنان می نویسند وآثار ادبی وسیاسی به ظاهر زنانه که مردان درآفرینش آن نقشداشته وخود درخلق وپختگی آن چندان سهمی ندارند در مطبوعات انترنتی ماهرروز دیده می شود که اثر را در مقابل همدمی، هم صحبتی وکام بخشیبهمرد شاعر ونویسنده، هدیه گرفته اند، با تأسف جاذبه ی شهرت کاذب یک تعداد زنان شاعر ونویسنده  ورادیو دارما را تسخیر نموده است وگاهی هم خواب های سیمون دوبووار می بینند ویک شبه سیاست مدار، شاعر ونویسنده توانا می شوند، بدون کدام دانش واندوخته علمی وپژوهشی وآنگاه زنان خودساخته مادرحاشیه رانده می شوند٠ ویا مردک افسار گسیخته ی دیگری نشسته جعل تاریخ می نویسد شاعران زن را از بطن شوونیزم کور خود می زاید، بزرگش میکند ودر بطن قرون گذشته برده، پرورشش میدهد وآنگاهی تندیس شاعر پرداخته شده ذهن خودش راعینیت می بخشد بی آنکه درقرن معاصر نشانه یی ازاین سترگ زنان تاریخادبیات رویایی داشته باشند، این جعل نگاران حرفه یی فقط با ذهن وعقده های خود بزرگ بینی چون شووینیست های ایران وارد تاریخ می شوند و این تاریخ پردازان افسون سازمردم را تا لب پرتگاه تاریخ وجعل فرهنگی می کشانند.   باز در روشنایی چراغهای دو طرف پیاده رو دانشگاه کتاب "گردن بند مقدس" خانم مهر انگیز کاررا ورق زدم کارنامه زندگی اش زیباتر از تصویر جذابش می درخشید که: مهرانگیز کار ١٣ کتاب ویک صدوچند مقاله دارد تا به امروز چندین جایزه ی معتبر بین المللی نیز دریافت داشته است از جمله " جایزه بین المللی حقوق بشر فرانسه، جایزه سازمان بین المللی دیده بان حقوق بشر، جایزه ی آزادی نوشتن انجمن قلم نیوانگند، جایزه ایتالیا به عنوان زن ٢۰۰۰، جایزه حقوق بشر وجایزه زنی با صدای متفاوت در شهر جنوای ایتالیادر ٢۰۰۶ بعد چشمم به خاطرات او درزندان حکومت اسلامی افتاد با عنوان " گردنبند مقدس" نگاشته بود که بابرگشت ازکنفرانس برلین بازداشت وبه سلول انفرادی زندان " اوین " منتقل می شود چادر سیاه آخندی بسرش می افتد انگشت نگاری می شود وگردن بند شماره ١١٣۴۵ بگردنش آویزان میگردد، کمره فلش میزند وچنین می نگارد:
/ 49 نظر / 28 بازدید
نمایش نظرات قبلی
باچه آزره

دوست نازنینم سلام با چند چاربیتی ساده در رسای شهید والامقام کشور(شهید مزاری"ع") درخدمتم وچشم براه مهربانی تان موفق باشید.

راضیه

سلام ثریا عزیز! امیدوار خوب باشی.از خودم بگویم من در استرالیا هستم خیلی به آزادی ایمان دارم و فعل در رادیو کاروان در استرالیایی جنوبی با جمع افغانستانی ها کار میکنم و با مجله سخن نو هم عضو هستم .خواستم در رابطه با هشتم مارچ با شما در رادیو مساحبه داشته باشم اگر بخواهید و این ناشی از فعالیت همیشگی شما وکار شایسته تان در رابطه با مسایل زنان است. من منتظر جواب تان هستم.اگر توانستی به من در امیل ادرسم جواب سوالم را بنویس اینکه شما در کدام کشور هستید؟؟؟ و چه فعالیت های دارید؟[گل] ببخشید دوست عزیز به عجله هستم هر چه ذودتر برایم بنویس من امیل ادرسم را در بالا گذاشته ام. موفق و شاد باشید [گل][گل]

راضیه

من راضیه علی هستم،یکی از کار کنان رادیو کاروان استرالیا جنوبی ( کمیونتی افغانستانیهای مقیم استرالیا) اگر خواسته باشی همین امیل ادرسم را در بالا گذاشته ام که با من صحبت کنی. و در رابطه با هشتم مارچ میخواستم با شما مساحبه داشته باشم. اگر در وبلاگم رفتید به نام سخن نو وبلاگی را کلیک کنید این مجله هست که با آن کار میکنیم و در سخن نو وبلاگ کاروان هم هست که میتوانید معلوماتی را در آنجا از کارهای ما کسب کنید.ممنون میشوم اگر با ما مساحبه داشته باشید برای ده دقیقه البته رادیو کاروان تنها در روزهای یکشنبه هست و ما خیلی وقت داریم تا آشنا شویم و بتوانیم بشکل اصولی از روز زن برای تمام زنان فارسی زبان مقیم استرالیا تعریف داشته باشیم. اگر سوالی داشتی باز برایم بنویس ممنون میشوم. موفق و شاد باشید

آواره

http://www.youtube.com/watch?v=54liHE5oFhM

سلام

http://www.aatash.org/spip.php?article18

ساجد

به این وبلاگ نظر بیندازید جنگ مگس با فیل http://wahdat-meli.persianblog.ir

عبدالظاهر رسول

با عرض سلام و احترام بسیار زیاد تشکر از مطلب روشنگرانه تان . مخصوصا توفع ما از شما چین است در تمام زمینه ها . تشکر میکنم از سوالی که کرده بودی . من چند عکس دیگر را هم گذاشتم ولی کوشش دارم تا معلمم را پیداکنم و ازایشان مصاجبه ویدیو بگیرم. چون معلمم طقاوت کرده و کار نمیکند کمی پیدا کردنش وقت میگیرد.