داکتر سخی سیدکاغذ

 

کتاب «رها درباد» یک مأخذ و تحلیل با ارزش سیاسی است

٢ حوت (اسفند) ١٣٩١

"رها درباد" عنوان کتابی است که به همت و زحمت بانوی مبارزثریا بها در784 صفحه تالیف گردیده , این کتاب تنها یک اوتوبیوگرافی خانم ثریا ( سرگذشت زندگی تراژیک وی نیست ) بلکه یک بخشی از واقعات مهم تاریخی وسیاسی کشوراست ثریا دختر سعدالدین خان مرحوم که از پیشگامان دور اول مشروطیت بود ودر زمان نادرشا وهاشم خان مدت هژده سال را در زندان های مخوف رژیم سلطنتی سپری نمود وهژده سال زندان وآنهم به منظور آزادی خواهی از زیر اختناق رژیم سیاسی آن زمان که عرصه زندگی را برای مردم تنگ ساخته بود با رفقای همرزمش با شجاعت تمام در مقابل مظالم رژیم سلطنتی فعالیت های مسالمت آمیز سیاسی را شروع نمود و بیرق آزادی سیاسی را بر افراشته توسط نشر مضامین , ایراد بیانیه های پر شور برای روشنگری اذهان سیاسی وطنداران خدمات بر جسته را انجام داد وچندین بار به بهانه های مختلف توسط رژیم اختناق روانه زندان شد . زندانی شدن پدرو اذ یت وآزاروی برای یک مدت مدید به روح دختر جوان ثریا اثرات ناگوار بجا گذاشت واین دختر مانند پدر از ابتدای جوانی در مکتب شروع به فعالیتهای سیاسی نمود ودر دوره تحصیل در پوهنتون کابل که زد وبند های سیاسی بین محصلین پوهنتون در جریان بود با یک دسته ائی که خودرا چپی وانمود میکردند ارتباط نزدیک بر قرارساخت , درآنزمان ساحه پوهنتون محل مناسب برای فعالیت سیاسی گروپ های مختلف گردید و محصیلین پوهنتون به نمایندگی از یک حزب مشخص که باحزب دیگر در تضاد بودند با همدیگر کلاویز میشدند درآنوقت حزب اسلامی , شعله جاوید وحزب نو پای پرچم وخلق وچند حزب دیگر با هم به رقابت های سیاسی برخواسته وتوسط ایراد بیانیه ها , مظاهرات ومیتنگ های سیاسی فعالیت را آغاز کردند و برای عضویت بیشتر احزاب خویش سعی میکردند محصلین پوهنتون را جذب کنند وخانم ثریا که دارای افکاربه اصطلاح چپی و ضد رژیم بر سر اقتدار بود نیز در میتینگ ها اشتراک وبیانیه های پرشور سیاسی ایراد مینمودوبعدا توجه گروپی راخودرا پرچم وخلق مینامیدند ودر خفااز روش های سیاسی کمونست شوروی پیروی میکردند جلب نمود وتوسط خانم اناهیتا که وظیفه جذب محصلین دختر را به حیث عضو در حزب پرچم داشت ثریا جوان را به اعضای حزب پرچم معرفی نمود ودرآنوقت آقای ببرک وظیفه رهبری حزب را به عهده داشت ویکی از عضو فعال دیگر محصل فاکولته طب آقای نجیب اله بود که بعدا رئیس خاد وبلاخره رئیس حکومت کمونستی کابل گردید .

ثریا بها باتماس نزدیکی که با بیرک کارمل ,نجیب اله وسائیر اعضای فعال حزب پرچم داشت در مورد شخصیت , کرکتر ,دانش سیاسی , حزبی و رقابت ها وزدوبند های علنی ومخفی باهمدیگرکه چطور رقیب خویش را با خدعه , تزویر وتجرید از صحنه سیاسی بیرون بکشند بطور مشرع درکتاب خویش توضیحات داده وبخصوص راجع به ضعف شخصیت وکرکتر ببرک کارمل و انحطاط فکری نجیب اله , خودخواهی وزور گوئی وی واین همه قتل وقتالی که به حیث رئیس خاد براه انداخت تشریح نموده است . هردوشخص , ببرک کارمل و داکترنجیب که مهره اصلی حزب پرچم وخلق را تشکیل میدادند دارای دو چهره متضاد ومتمایز در جامعه داشتند که یکی چهره سیاسی که در بین جوانان چپی که مود روز بود به حیث یک مبارز سیاسی خود را تبارز میدادند وبا نطق های آتشین وکلمات فریبنده جوانان کشور را فریب میدادند واز برتری رژیم کمونست وجامعه پرولتاریا دادسخن داشتند وچهره دیگر آنها چهره واقعی این دوشخصیت بود که روش خشن وغیر انسانی که در مقابل فامیل و همچنان رقبای خویش داشتند وبخصوص داکتر نجیب که از هیچ گونه رفتار وکردار خشن درمقابل فامیل ابا نداشت و ثریا بها با برادر داکتر نجیب آقای صدیق به مشوره و وساطت میر اکبر خیبر ازدواج نمود که خانم ثریا شوهرش صدیق را بیمار روانی درکتاب خویش تشریح نمود که باعث مصیبت ورنج های بی شمار برای خانم ثریا ودوطفل عزیزش گردیدکه بیان آن دراین نوشته مختصر گنجایش آنرا ندارد.

نظربه مریضی که عاید حال خانم ثریا بها گردید سفری جهت معالجه به روسیه شوروی نمود ودر آنجاه به خصوصیت وواقعیت رژیم کمونیستی روسیه شوروی پی برد وبا یک تعداد از متخصصین طب , هنر مندان وهمچنان محصلین افغان در روسیه شوروی آشنائی نزدیک حاصل نمود و در صفحه 166 کتاب خویش چنین تذکر میدهد که روزی توسط حیدر مسعود که مسئول حزبی پرچمی ها بود با یک نماینده کی جی بی بنام دریانکوف معرفی میشود واین شخص به بانو ثریا بها افشاه میکند که :"کی جی بی به رفقای رهبری شما ماهانه پول می فرستد وما به رفیق کارمل ماهانه سی وپینج هزار روبل روسی تادیه میکنیم ." بعد ازاینکه ثریا فهمید که رهبری حزب خلق وپرچم جاسوسان وجیره خواران شوروی اند خیلی به خانم ثریا سخت تمام شد ودرک نمود که حزب خلق وپرچم اورا برای مقاصد شخصی وحزبی خود استفاده افزاری میکنند تصمیم گرفت که بکابل بر گردد وبا حزب خلق وپرچم که در حقیقت جاسوسان شوروی بیش نیستند قطع مراوده کند.و نجیب وهمچنان ببرک کارمل دریافتند که راز شان درنزد ثریا بها افشا شده در صدد آن برآمدند که خانم ثریا بها را به شکلی ازبین ببرند و ثریا بها از چندین توطئه داکترنجیب جان به سلامت برد وبالاخره تصمیم به این شد که از طریق پنجشیر وبا کمک مسعود به پشاور واز آنجابه امریکاه مهاجرشود . درکتاب رها درباد راجع به شخصیت , دانش وروش مسعود وجنگ های چریکی وی در مقابل ابر قدرت روس تحلیل وتمجید شده است .

گرچه در مورد مظالم وبدبختی های رژیم خلق وپرچم که برای ملت رنج کشیده افغان آورد کتاب ها وتحلیل های سیاسی زیاد نوشته شده ولی باین تحلیل جامع و افشا گری که خانم ثریا بهانموده تاحال چنین یک کتابی در دست نیست . کتاب رها درباد یک موخذ عالی سیاسی است وبائیست این کتاب به زبان انگلیسی وسائیر زبان های زنده دنیا ترجمه ونشر شود ومن نشر این کتاب با ارزش را به بانو ثریا بها تبریک میگویم , از نگاه سبک نوشته خیلی دلچسپ وبه ترتیبی نوشته شده که توجه خوانند را بخود جلب میکند واین کتاب با دقت تمام واستفاده از کلمات رسا و پرومحتوا که شایسته یک نویسنده است درقید تحریر در آمده.

 http://www.azadi.dk/billeder/Aznade-Soraya-New-Complet.pdf

http://www.youtube.com/watch?v=EVs6VEinoxA&feature=youtu.be

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

در فرجام کتاب جنجال برانگیز

" رها در باد "

ازچاپ بیرون شد!

در واپسین روزهایی که از یک سو عدم تعهد اخلاقی، دروغگویی ها و اضافه ستانی های پیهم ناشر ایرانی ( شرکت کتاب) و از سوی دیگر دسایسی برای جلوگیری از نشر کتاب « رها در باد» جانم را به لب رسانده بود، در پی آن شدم تا کتابی دیگری بنویسم به نام ( سرگذشت غم انگیز کتابم)، نه تنها ناشر ایرانی به فروش این کتاب چشم داشت، بلکه شماری از دشمنان دسایس مشترکی را با  شرکت کتاب راه انداخته بودند که کتاب را بیشتر از یکسال امروز و فردا گفته از نشرباز ماندند، با پرخاش های مکررم کتاب از گروگان گیری شرکت کتاب رها شد، اما هنگام ارسال کتاب ها از چابخانه ١٠٠٠ جلد آنرا دزدیده و در جایی قایم کرده بودند، تنها صد جلد را برایم آوردند و من قبلاً پول گزاف وکمرشکنی برای این١١٠٠ جلد پرداخته بودم، ناگزیر از پولیس فریمونت کمک خواستم و پس از دو ساعت هزار جلد کتاب پیدا شد و پشت در منرلم آوردند که این یک پیروزی در نبرد بود٠ به زودی به دغدغه ها دلهره ها و چگونگی آفرینش این اثر خواهم پرداخت، در فردای دیگر به  نقدها و جدال هایی در پیرامون آنچه با یک سر نترس، یک صداقت بی مانند و یک تعهد اخلاقی و آرمانگرایی ژرف نگاشته ام،خواهم پرداخت٠من در این اثر کوشیده ام تا مرزهای زن بودن مطلق و مرد بودن مطلق و تابوهای سرکوبگر جامعه را بشکنم، با دید زنانه و سیکولار وارد دنیای مردانه شوم، وارد جبهۀ جنگ شوم، مرگ را ببویم، درد را بشناسم، و جنگ را نفرین کنم٠در فرجامین زندگی در کنار فرمانده مسعود آنهم در زیر رگبار آتش ارتش سرخ بدان ساده گی ها هم نبود٠ به ویژه در جامعه یی که زن بودن خود یک فاجعه است، بتوان به عنوان یک هویت مستقل و
نگرش های زنانه  وارد عرصۀ ادبیات و سیاست شد٠

 آیا ادبیات زنانه دارای سنتی متمایز است ؟ آیا زنان و مردان در نوشتن و آفرینش ادبی با هم فرق دارند ؟ آیا هر نوشتۀ ادبی زنانه ”فمینیستی ” است ؟ آیا زنان برای نویسنده شدن با دشواری های بیشتری دست و پنجه نرم می کنند؟ زنٍ نویسنده با چه مسایل متفاوتی روبرو می شود ؟ آیا نگارش زنانه نقد جداگانه یی می طلبد ؟  

 با سپاسگزاری از شاعر، نویسنده و ادبیات شناس بزرگ و توانا استاد کاظم کاظمی که  ویرایش فنی، صفحه آرایی و طرح جلد کتاب ( رها درباد) را با حفظ امانت داری انجام دادند و اینک بخشی از یاداشت استاد کاظمی :


«سلام بر خانم بهاء گرانقدر.

امیدوارم که روزگار خوش باشد. پیش از هر چیز باید عرض کنم که ویرایش این کتاب برای من جدااز جنبة کاری و شغلی، یک نیک‌بختی بود. محتوای کتاب و ماجراهایی که در آن آمده است، بسیار برایم جالب و آموزنده بود، گذشته از این که بدین ترتیب با زندگی و شخصیت ارجمند شما بیشتر آشنا شدم و لازم است که بیش از پیش نسبت به شما ادای احترام کنم. اکنون متن ویرایش‌شدة نیمی از کتاب را تقدیم حضور می‌کنم. البته نثر شیوا و روان شما که حاصل سالها کتاب‌خواندن و نوشتن بوده است، ویرایشی سنگین را اقتضا نمی‌کرد و تقریبا در هیچ‌جایی ما ناچار به تصرف در اجزای جمله و یا کلمات نشدیم. به واقع بیشتر یک ویراستاری فنی بود.

البته در مورد رسم‌الخط من یک عقیده کلی دارم و آن این که ما فارسی‌زبانان برای حفظ یکدستی و جامعیت و کاربرد گسترده این زبان در همه قلمرو زبان فارسی، بهتر است که بک رسم‌الخط واحد داشته باشیم. شما در حوزه واژگان به طرزی ستودنی این کار را کرده‌اید»

برای دریافت کتاب ( رها در باد)  درحدود ٨٠٠ صفحه به  ایمیل  و شمارۀ تلفون زیر در تماس شوید:

Kabul2020@sbcglobal.net

تلفون:

510-494-8210

 

Rose Flower Meanings-27

 

 

  
نویسنده : ثریا بهاء ; ساعت ٥:٢۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٥/٢٤
تگ ها :

 

 

ثریا بهاء

 

پارلمان ویرانۀ زیر پا لگد کوب شدۀ نظام حاکم

 

یکی از مخاطراتی که امروزه بر سرنوشت مردم ما سایه انداخته، خطر ادغام و جذب شدن نمایندگان مردم در دستگاه سیاسی - اجتماعی حاکم است. اعضای پارلمان اگر نتواند فاصلۀ انتقادی خود را با دستگاه حاکم حفظ کند از نمایندگی مردم خلع می شود، دیگر نمی تواند نماینده مردم باقی بماند، به مزدور سیاسی و فرهنگی سیستم حاکم بدل می شود و خود را می فروشد. کار او توجیه و تفسیر ایده آل وضع موجود و خیانت به مردمی است که هویت شان، در شناسنامه هایشان دفن شده است. 

حکومت مافیایی کرزی با کشتار، ترس، تجاوز و فقرعمومی نهادهای واسط میان دولت و مردم را می بلعد، پارلمان را بر می اندازد و تمام قدرت را در حلقۀ تیم حاکم و سازمان قضایی قبیله یی خود متمرکز می کند و در نهایت سرآمدها و نخبه ها را به عوام تبدیل می کند تا همگی در بدبختی و بنده گی با هم برابر شوند و آنگاه شعار ریاکارانۀ وحدت ملی با هویت افغانی سر می دهد، که در واقع هویت ملیتی و فرهنگی با هم متحد نیستند، بلکه کالبدهای مردگانی اند که در کنار "هویت افغانی " دفن شده اند.

دراین نوع حکومت هر کس کورکورانه تسلیم ارادۀ مطلق فرمانروا است٠  تسلیمی زبونانه که آدمی را از ماهیت خویش تهی می کند و در ردیف گله های حیوانی قرار می دهد. حکومت استبدادی مردم را به فرومایگی تنزل می دهد. چاپلوسی، کرنش، اطاعت و ستم پذیری را توسعه می دهد و در نهایت راه انسان زیستن را سد می کند. استبداد، همه را یک شکل و هم شکل می خواهد تا آسان تر بتواند بر گله ها حکومت کند. در حکومت های استبدادی، اخلاق به انحطاط کشیده می شود، و چه انحطاطی از این بالاتر که آدمیان به چاپلوسی و ترس و زبونی و فراموش کردن خود، دچارشوند٠مونتسکیو، معتقد است که در نظام های استبدادی حتی حاکم و سلطان در تارهای بندگی اسیر می شود، زیرا سلطان مستبد بردۀ کسانی می شود که لذایذ زندگی اش را فراهم می کنند. از این رو همواره نگران سرکشی رعایایی است که پایه های قدرتش را محکم می کنند. همانند گونه که هگل نیز در شرح رابطۀ خدایگان و بنده به آن اشاره کرده است. هگل معتقد است که در نسبت میان خدایگان و بنده و برای بقا و تداوم این رابطه، خدایگان به بنده گان بیشتر وابسته و محتاجند تا بنده گان به خدایگان. این سخن از آن رو مهم است که نشان می دهد سقف نظام استبدادی و خدایگانی بر ستون رعایا استوار می ماند و تا این ستون بر پا باشد رابطۀ سلطانی و خدایی تداوم می یابد. ستون برپا شدۀ رعایا، ماهیتا از مصالحی مانند ترس، جهل و اطاعت تشکیل می شود٠

تاریخ خودکامگی نشان می دهد که سیاست در نظام های استبدادی، از معنای اصلی خود خارج می شود و"به حد دسیسه های تیم حاکم، نجوای اسرار و منازعات و شایعه پراکنی های حرمسرایی تنزل می یابد." کارمندان اداری مستخدمین، به گماشتگان حاکم مستبد تبدیل می شوند. مونستکیو از شاهزاده یی نقل می کند که به خواجگانی که بر حرمسرایش حاکم بوده است، خطاب می کند: "شمایان اگر ابزارهای حقیری نباشید که بتوانم خردتان کنم، پس چه هستید، شمایانی که فقط تا زمانی وجود دارید که بدانید چگونه اطاعت کنید، شمایانی که فقط به این دلیل در این جهان وجود دارید که تحت قوانین من زنده گی کنید یا به محض این که من دستور دادم بمیرید." در نظام های استبدادی، ارکان زنده گی اجتماعی و نهادهای حقوقی در هم می شکند. مونتسکیو "از پارلمان ها به عنوان ویرانه هایی که زیر پا لگد کوب شده اند نام می برد." نهادها و سازمان ها در نظام های جبار، نمایندۀ ملت نیستند، بلکه همۀ آنها در برابر قدرت استبدادی که همۀ موانع را از مقابلش برداشته است سر فرو آورده اند. استبداد گری و استبداد پذیری در تارپود زنده گی اجتماعی ریشه می دواند. استبداد به فساد زبان، فساد اخلاق، فساد فرهنگ و فساد دین منجر می گردد. در نظام های خودکامه، انسان به "شیی" تبدیل می شود تا به "شخص". مردم به منزلۀ ابزارها و اشیایی تابع و پیرو، در خدمت چنین نظام هایی به کار گرفته می شوند و به سمت اطاعت ( حتی اطاعت خود خواسته و پیروی از روی رضایت) تمایل پیدا می کند تا در پناه آن به امنیت برسد و در سایۀ قدرت، بتواند زنده گی کند. انسان میان تهی، البته از زیستن بدون تکیه گاه قدرت و رویارویی با خود و مسئولیت انتخاب کردن می هراسد و می گریزد و این همان راز گریز آدمی از آزادی است،  شماری از بردگان آزادی گریز تاجیکان در نظام حاکم به شیی تبدیل شده اند و انگیزه های مبارزارتی  تاجیکان را منفعل کرده اند٠  یکی از روشنگرایان بنام عبدالجبار آریایی می نویسند:

"  یکی از عوامل اساس و بنیادی منفعل بودن تاجیک ها نداشتن یک هویت مشخص سیاسی که تعریف کننده ارزشهای تاریخی-تمدنی و سیاسی- هویتی باشد می دانم، ارزشهای که بتواند برای فعالان سیاسی و اجتماعی مان خط قرمز ترسیم نموده، عبور ازین خط خیانت به آرمانهای عمومی خوانده شود. همین مسله باعث شده است که تاجیک ها نسبت به اقوام دیگر افغانستان از نظر قومی با یکدیگر احساس تعلق به شکل باید آن نکنند. و ناگفته نباید گذاشت که "روند بی خاصیت سازی" سیاسی نیز با تلقین و پذیرش تاریخ و اسطوره های کاذب به طور برنامه ریزی شده طی دونیم قرن یکی دیگر از دلایلی است که مردم ما را از نظر حس اعتماد به نفس جهت رهبری ضعیف ساخته است. به این معنی که چیزی تحت عنوان ارزش که مردم ما به آن افتخار نماید وجود ندارد. ساختار آموزش و پرورش در کشور طوری مهندسی شده است که غرور، شجاعت، قهرمانی ،هویت، هستی و توانایی یک گروه را بر میتابد و دیگران را به قبول همه این موارد وادار می نماید. و ذهنیت های که طی دوازده سال آموزشی در مکاتب شکل می گیرد در محور همین ارزشهای کاذب یاد شده شکل میگیرد که به مشکل ذهنیت ها را تغیر پذیر می سازد. این مسله مردم ما را از نظر سیاسی خنثی ساخته است. چون وقتی به تاریخ دو ونیم قرنه کشور خود در عرصه سیاسی و نظامی می نگرند هیچ دستاوردی آنچنانی که به طور برجسته بتواند هویت شان را تعریف نماید نمی بینند. "

ادغام و جذب شدن نمایندگان مردم در دستگاه سیاسی - اجتماعی حاکم و خنثی سازی انگیزه های مبارزاتی مردم بخشی از برنامه های گله سازی حکومت های استبدادی  است با شعار وحدت ملی و دموکراسی امریکایی ٠ 

 

 

مژده به دوستان داخل کشور که چشم درد پی کتاب ( رها در باد ) می گشتند، انتشارات تاک ( رها در باد) را با طراحی جلد جدید بار دوم به چاپ رسانید، دوستان می توانند این کتاب را از کتاب فروشی های کابل به دست بیاورند

http://taakbook.com/%d8%b1%d9%87%d8%a7-%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%af/

  

 

 

یعقوب یسنا

ضرورت نوشتن  زندگی خصوصی رهبران سیاسی

 

در کتاب ( رها در باد)

 

در یک مورد می خواستم به شما بگویم: زندگی خصوصی رهبران جدا از زندگی اجتماعی و سیاسی آنها نمی تواند بود،  از نظر بینش سیاسی معاصر به ویژه از دیدگاه جنبش سیاسی فیمنیست، خصوصی وجود ندارد اگه زنی چادر نمی پوشه یک حرکت سیاسی است و اگه سیاسی نیست؛ پس چرا مردان بر زندگی خصوصی زنان مدیریت می کنند؛ جهان ما، خصوصی و عمومی نمی شناسد؛ قدرت، شهوت، شهرت؛ همه با سیاست و جنگ ها ارتباط دارد؛

کلن اگه به تاریخ نگاه کنید پشت جنگ ها، انگیزه های شخصی مطرح بوده است؛ یک آدم می خواسته به پول به قدرت به زنان بیشتر دست پیدا کند؛ این همه انگیزه شخصی و خصوصی یک آدم است که عموم را بدبخت می کند،

بله، در جامعه ای مثل جامعه ی افغانستان که هیچ گاهی شفافیت وجود نداشته؛ بنابر این ضرورت دارد تا به پشت پرده ها نگاه باید کرد؛ زیرا همیشه، پشت پرده و در خصوص تصمیم گرفته شده است؛

همین ، انگیزه جنسی یک امر خصوصی، وقتی مدیریت نشه، وارد امر عمومی می شه و یک آدم به سلطه گری در جامعه برای سکس با زنان می پردازد، اینها را از نگاه خصوصی و خانوادگی چه آدمهای بوده اند، نگاه کنیم باز همین آدمها با همین ویژه گی ها وارد اجتماع و سیاست می شوند ٠

 یعنی در تاریخ افغانستان منافع جمع هیچگاهی شناخته نشده، کسی برای جمع مبارزه نکرده هر کسی آمده انگیزه های شخصی و خصوصی اش را بر جمع قبولانده، و جمع را قربانی فزون خواهی های خویش کرده اند؛

بنابر این نگاه به امر خصوصی، نگاهی است که بزرگ ترین متفکرین چون فوکو و لیوتار به آن پرداخته است، و لیوتار به این نظر که تاریخ باید از شکل رسمی اش بیرون کرد و با روایت ارایه کرد که ریزه بینی ها را در نظر داشته باشد؛ این نگاه به تاریخ، نگاهی است پسامدرن٠

اصولاً از نگاه فلسفی هم هیچ پدیده را نمی توان مجرد وبی ارتباط از پدیده های دیگر شناخت بین پدیده ها یک ارتباط دیالکتیکی و سیتماتیک موجود است٠

و این هم خیلی مهم است که دیدگاه یک زن از تاریخ با یک مرد تفاوت دارد و باید عقلانیت و معرفت زنانه را از تاریخ ارایه کرد٠در دیدگاه معاصر، هر نوشتار به ویژه تاریخ یک اتوبیوگرافیک یعنی خود زندگینامه نوشت، است، رها در باد یک اتو بیو گرافیک سیاسی و تاریخی است

شما بیشتر روی همین مساله توجه کنید که نگاه مردانه و زنانه به تاریخ به هرچه از هم تفاوت داره؛ و بگویید که من یک معرفت و عقلانیت ممکن زنانه را خواستم از تاریخ ارایه کنم؛ همین. که یک زن نوشته است؛ تا هنوز ما زنی چون خانم بهاء که جدی بنویسد، زنی که تاریخ بنویسد، زنی که از زندگی خصوصی اش بنویسد، زنی که از میل اش بنویسد؛ نداشته ایم؛

واقعن در سطح درکشور نداریم حتا درخارج کشور مردم ما ناتوان تر اند٠

 

یعقوب یسنا 

(((((((((((((((((( 

 

رها در باد یا شهامت دختر کابل زمین

       
فــــرهنگی - کتـــابخـــانه خــــاوران
نوشته شده توسط محمد طاها کوشان، فریمونت ـ کالیفورنیا
دوشنبه ، 23 اردیبهشت 1392 ، 10:24

رهـــا در بــاد یا شــهامت دختــر کـــابل زمیــنبسیاری ازبزرگان نوشتن ونویسندگی رازاده دانش واندوخته های آموزشی میپندارند، درست است، ولی باوجود اندوختنِ دانش که سرمایه ومُغَزِّی خرد واندیشۀ انسانیست، باید وشاید شایستگی هنری را نیز در اینراه نباید از یاد برد.محمد طاها کوشان، فریمونت ـ کالیفورنیا اما زیاده برآن دامان مادروآغوش پدر به ویژه اندوخته های معنوی وراه وروش وگفتاروکردار، همچنان گونۀ زندگانی آنهادر بازده تراوش خرد واندیشه، آرایش جملات و گزینش وبکارگیری واژه های شایسته وبایسته درنوشتۀ نویسنده خود را برازنده ساخته، توانایی وپهنای دیدو ژرفنگری خردواندیشه نویسنده را نیز نمایان می سازد.

درسه ده گذشته بسیاری ازدانشمندان وبزرگان دررشته های گوناگون سیاست وادب وفرهنگ خامه پردازی نموده اند، مانند (اشک خراسان) و (اژدهای خودی) وحتمابیشترازدههاعنوان دیگر همه دیده وخوانده باشیم، ولی (رهادرباد) کتابیست که بعدازخواندن صفحه اول، دیگرخیال برزمین گذاشتن آنراتاپایان کتاب ازخواننده خویش می گیرد.
شیوۀ نگارش این کتاب چنان پرسش برانگیزو وسوسه سازاست که خواننده راکنجکاوترساخته ودردانستن مطالب بهم پیوسته ورشته و بافت آن سلیقۀ ویژۀ رابکاربرده که هنگام خواندن خواننده نمی خواهدویاهمچومن نمیتواندآنرابرزمین بگذاردتابه پایان کتاب نرسد.
ماکابلیان درادوارمختلف تاریخی وفرهنگی میزبان هرقوم وتباری بودیم وهستیم وخواهیم بود، درین خطۀ پربارهرکسی راراه دادندو پذیرفتند وازدانش علمی ودینی گرفته تاشیوه ورموززندگی باهمی رابامحبت ودوستی پاک وبی آلایش درطبق اخلاص گذاشته و پیشکش نموده ایم، ولی دستمزدآن برای مردم کابل هردل عزیز بجزواسکت بریدن، برفرق سرروغن داغ کردن، قین وفانه، ناخن کشیدن، خنثی نمودن، بعدازضبط اموال وباغ وزمین شانرابه دیگران بخشیدن، کوچه های کابلزمین رادروازه های محافظتی نشاندن و بالاخره همه کابلیان راازسیاست وادارات ومقامات حکومتی بدور نگه داشتن؛ چه بود؟
نویسنده بانوثریابها بامیراث گرانبهای معنوی مبارزه علیه زوروظلم و ستم که ازپدرش شادروان سعدالدین خان بهاکه یکی ازمشروطه خواهان بنام بودند، باجسارتی بیباکانه پرده ازنامردمی ونامردی یک عده بی همتان بی دین ومفتحوران دروغگوبرداشته، که دررگ و ریشه اینهابجزخباثت، بی ناموسی، وطنفروشی، خودفروشی، نمکدان شکنی و... چیزی دیگرسراغ نتوان کرد؛ مطلبی گزاف وهوایی ننوشته؛ وراست نوشته که ماهمه دریک نسل شاهدزنده هستیم، نه که ماننده آنهاقصه وافسانه ببافندوبدون سندومدرک وشاهد، اسطوره سازی نمایند.
خیانتهای کادرها، بی وجدانیهاوترورهای درون وبرون حزبی مارکسیستهاکه تااندازۀ پنهان وپوشیده مانده بود؛ بانوثریابها بی پرده و مستند برای خواننده اش با وجه نیکویی ارائه نموده است.
یک نسل پیشترازما، همه ازبیدادگری وبرتری خواهی ودکتاتوری و پسمانی مادی ومعنوی، که خائنین ملی بخاطرباقی ماندن درقدرت افغانستان رادرزندانی بادیوارهای بلندآهنین نگهداری نموده بودند؛ به تنگ آمده می اندیشیدندتاراهی برای برون رفت بیابند، چون شیوه های نادرخانی وهاشم خانی وظاهرخانی ومهمندخانی حتی تا امروزنیزادامه داشت، وتاامروزبگونۀ دیگرادامه دارد؛ همه مشروطه خواهان ازشیوه های مبارزات مسلحانه وتندحذرمینمودند؛ تاآنکه شاه راقانع ساختندبه سیستم مشروطه پارلمانی تن دردهدکه داد، ولی خیانت وخباثت اوباامضانکردن قانون احزاب برملاگشت؛ جوانان که تازه بوی بهارآزادیخواهی رامیبوییدند، راهی جزپیوستن بهمین احزاب چپی نداشتند؛ بسیاری ازجوانان، مارکسیست وبیخدانبودند و دراول هم مارکسیستها تبلیغ دین ستیزی نمیکردند، تنهاازپسمانیهاو شیوه های برون رفت ازین بدبختی؛ اینعده ازجوانان پاک سرشت و مسلمان را توانستند بدام بیاندازند. چرا؟
چون دهه دموکراسی قلابی ظاهرخانی تغییرات زیاد دروضع لباس دختران وپسران وارد کرده بود؛ ونیزخودسردمداران نمیخواستند که احزاب میانه رو وافراطگرای اسلامی ریشه بدوانند؛ وازجانب دیگرهم راهی نبودکه باسخنوریهای چپیهاکسی مقابله نمایدو مضاعف براینها، چون کاررواییهای گلبدین ازپاشیدن تیزآب برروی دوشیزه های دانش آموزآغازشده بود، همه جوانان ازهمان اول شیوه وروش اخوانیهارانمی پسندیدندوحالانیزنمی پسندند. ازین رو بسیاری ازجوانان ناخودآگاه ولی برای براندازی نظام مطلقه شاهی که سردارسرخ محمدداوودتنهانام آنرا به جمهوری مبدل ساخته بود، همراه چپی ها یکجاشدند.
مثلایکی ازنزدیکان یعنی پسرخالۀ من داکترنثاراحمد سلطان، بعد از پایان تحصیلات درکییف زمان شوروی، بکابل که برگشت کمونیست نمایی میکرد، ولی بمجردآمدن ارتش سرخ اولین کسی بود که جای نماز خودرادردفترکارش پهن میکردوآشکارااظهارمسلمانی مینمود، اماتاپایان زندگیش بااحزاب پسمانده ومتحجر اسلامی نپیوست. یادر تازه ترین رخدادسال گذشته درکابل جوانان شیعه هزاره که اکثریت شان دردوران هجرت درایران بزرگ شده اند، درتظاهرات علیه تجلیل روزمرگ خمینی نوشتندوآوازبلندکردندکه اینجاکابل است، تهران نیست.
به این اساس ثریانیزبرای گرفتن انتقام پدرش راهی جزاین نداشت، اماچنان مبارزۀ جانانه رابادوایدیالوژی متفاوت شاهی داودخانی و مارکسیستی کارمل خانی ونجیب خانی، راه انداخت که رها درباد جوهره و درشتی های آن کوه کتل هایست که بانو ثریا بها از آنها گذشته و در دامانش گردآورده و به ماها ارمغان کرده. که یک تعداد نمی خواهند این حقایق را بگویند یابنویسند ویکعدۀ هم بیخبر بودند؛ که نیکو پند و اندرزیست برای حکمرانان آینده.
بانو ثریا بها خجسته باد برتو این کامیابی!/.
منتشرۀ هفته نامۀ شماره 948مورخ 24 اپریل 2013

 
 
 

 

 

آیا نجیب را می شناسید؟

برای خوانش این نوشته به شکل پی دی اف، به اینجا اشاره کنید

http://www.azadi.dk/billeder/Najib.pdf

 http://www.azadi.dk/billeder/Najib.pdf

 

 

شعرگونه از:  ثریا بهاء

سرباز امریکایی


تو هم قربانی حوزة نفتی قفقاز خواهی شد
وقتی این جنگ را از جنوب به شمال می بری
و از آن جا...
این اژدها سرانجام در قفقاز خواهد خوابید
و برای یک سدة دیگر
خون گرم تو
قطره قطره
در شریان های رولس رایس
کادیلاک
و مرسدس جاری خواهد شد
و رییس جمهور
آرامگاه تو را
با یک شاخه افیون آذین خواهد بست

و من بدون آرامگاه

در پی یک انفجار انتحاری

در کوچه های سرد افیون

متلاشی خواهم شد
سرنوشت
دیپاچة تقسیم جهان را
برای مرگ من و تو یکسان رقم زده است

 

 

 [Untitled334.gif] 

 

  
نویسنده : ثریا بهاء ; ساعت ۱۱:٥٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٥/۱٤
تگ ها :